Üşüyorum

watch_later 27 Haziran 2017 Salı
comment Yorum Ekle


Dışarı çıkmıştım yine bir akşamüstü.İnsanları seyrederek ilerliyordum yolda.Herkes koşuşturuyordu.Kimisi dükkanı temizliyor,kimisi hesap kontrol ediyor,kimisi günün son müşterileri ile ilgileniyordu.Hepsinin tek bir gayesi vardı : Tüm işleri bir an önce bitirip eve dönmek.Bitirmek üzereydiler zaten.Hepsi şu kış gününde bıkmışlardı gün boyu soğukta çalışmaktan.Ben halen ilerliyordum yolda.Saatler geçiyordu.Etrafımdaki dükkanların nerede ise tamamı kapanmıştı.Yağmur da atıştırmaya başladı.İnsanları zehirleyen soba dumanı yetmiyor gibi yağmur da başladı.Biraz ilerden kedi sesi geliyordu.Etrafı,sobadan çıkan dumanlar ve havanın karanlığı iyice gizlediği için göremiyordum.Ama belli ki kedicik bu soğukta çok üşümüş belki de can çekişiyordu.Karşıdan yaklaşan arabanın farları sayesinde görebilmiştim kedinin konumunu.Araba kedinin yanında durdu. ’Ne güzel yardım eder şimdi kediye’diye düşündüm.Lakin arabadan inen 30 yaşlarındaki kadın kedinin o acısı yetmezmiş gibi kediye tekme attı,arabasındaki sopayla vurdu.

Kışın yağmurda hayvanları gördükçe,
‘Bana yardım et’ seslerini duydukça,
O esnada yardım etmeyenlerle tanıştıkça,
Sessizleşiyor,üzülüyor,üşüyorum…

Üzüldüm o kadının öyle yapmasına.Kediyi döve döve öldürdü.Ben ise bu zalimliğin karşısında donup kaldım.Ne idi o kedinin suçu ? Kış günü dışarıda kalmak mıydı ?Yapamadım hiçbir şey.O an o kadını oracıkta öldüresim geldi ama olmadı işte. ’Neyse’ dedim.Devam ettim yoluma.Yağmur yağıyordu.Hasta olacaktım belki ama bugün hiç eve gidesim yoktu.Zaman geçiyordu.Saat 23.00 sıralarıydı.Gece lambaları ve kaldırım taşları ile içli dışlı olmaktan sıkılmıştım.Sahil kenarına doğru yürümeye başladım.Denizin sessizliğinde içimi dinlerdim.Kapalı dükkanların,modern evlerin,fabrikaların önünden geçtikten sonra nihayet sahile gelmiştim.Bi an sevindim.Bankın birinde 65 yaşlarında bir dede bu yağmura aldırış etmeden oturmuş hem denizin sessizliğini dinliyor,hem de simit,poğaça yiyordu.Gittim oturdum yanına.Henüz yeni konuşmaya başlamıştık ki birkaç çocuk ağlayarak bize doğru yaklaşıyorlardı.Geldiler yanımıza.Ağlama sebeplerini sordum.Birkaç gündür hiç denecek kadar az yemek yemişler.Çok acıkmışlar.Ben de hemen yiyecek bir şey almaya çıktım.Her yeri gezdim ama yiyecek bir şey bulamadım.Tekrar döndüm sahile bir de ne göreyim! Yanımdaki dededen biraz simit,poğaça istemişler.Dede ise çıkarmış bastonunu vurmuş çocuklara.Çocukları iyice dövmüş.Bastonu bellerinde kırmış.Dondum kaldım.Etrafta açık hiçbir şey yoktu.Yiyecek bir şey alamadım o çocuklara.Sinirlendim hem de çok sinirlendim

Sokakta kalan insanları gördükçe,
Onların açlık çığlıklarını duydukça,
Onlar açken tok yatanla tanıştıkça,
Sessizleşiyor,üzülüyor,üşüyorum…

O dedeyi orada dövecektim ama henüz 17 yaşında idim.Ömrümün ilk baharlarındaydım.Hemen ambulansı ve polisi aradım.Çok geçmeden geldiler.Saat ise gece 00.00 ı gösteriyordu.Evlerin de ışıkları sönmüştü.Ambulans çocukları aldı gitti.Ben,dede ve polis amcalar kaldık.Anlattım tüm olanları.Polisler her şeyi not ettikten sonra ben ve dedeyi alıp karakola doğru yol aldılar.Karakola ulaştık.Benim ve dedenin ifadesini aldıktan sonra dedeyi hapise gönderdiler beni ise bıraktılar.Her yer zifiri karanlıktı.Çıktım karakoldan daha 1-2 kilometre ya uzaklaşmış ya uzaklaşmamıştım.Patlama sesi ve ardından ‘Ah bacağım’,’Ah kolum’,’Devrem sen şehit olamazsın’ sesleri sokaklarda yankılanmaya başladı.Sonra silah sesleri yükseldi birden.Az önceki sesler de duyulmaz oldu.Ne yazık ki karakoldaki herkes şehit olmuştu.Ama hiç kimse evinden dışarı bile çıkmadı.

Şehit haberleri yankılandıkça,
Silah seslerini duydukça,
İnsanların soğukluğunu gördükçe,
Sessizleşiyor,üzülüyor,üşüyorum…

Canım çok yandı o gece.Sabaha kadar ağladım.Yapabileceğim hiçbir şey yoktu.Daha 17 yaşında gencecik biriydim.Hayata yeni yeni başlıyordum.Hiçbir tecrübem yoktu hayat konusunda.O gece o kış soğuğundan değil : o insanların soğukluğundan,duyarsızlığından çok üşüdüm hem de çok.

Üşüyorum insanlar böyle oldukça,
Üzülüyorum bu olaylar yaşandıkça,
17 yaşımda 17 bin damla gözyaşım,
Akıp gidiyor duyarsız insanlar tanıdıkça…

YGS-LYS maratonunda elinden gelen herşeyi yapan,boş vakitlerinde sizlere burada bildiklerini aktaran,inek bir webmaster.

Yorumunuz için teşekkürler.

sentiment_satisfied Emojiler